yağmuru geçince
hemen soldaki müebbet yokuş
emiyor topuk seslerini
uzun bekleyişlerin biriktiği lahit
dudak uçları
gülümsemeyi unutalı
bıçak sırtı çizgiler taşındı göz kenarlarına
yalnızlık tavını bulduğu saatte
sızar aralanan perdelerden
allak bullak fısıltılar
düşlerinden bağlanmak tarifsiz
ağlamalı kucağına sığınıp
ilerleyen alaca akşamın
ey bedenimi terk eden bilinç
nasıl ki
yere düştü çocuk saçlarım
sıçrayarak
uyandım boşluğa
yitirdi sözcükler masumiyetini
Sabiha İclal Tiryaki
Ayna İnsan Sayı 9 - 2013
