Suya Yürüyen Yaprak

serseri bir kelime geldi ilkin

mühürlendi yıkık şehirlerin dili

ayrık akşamlardan geriye kalan

hüzün makamı

güldün sen 

susuzlukta sükût

bir piyasa şarkısının gölgesinde 

özleyişti samira’nın siyah gözleri ve toprak

tut beni 

tutun bana

hangi adla seslenmeli ürkekçe saklanan 

tebessümüne

şakaklarından damlayan kan 

ömür çanağını doldurdu

kırmızı ruj rengiydi 

başını saran tülbendinde gördükleri 

damarları boşalmış mermer parçası 

belleğimize döşenen ustaca

tuzda yüzünün izi kaybolurken

denizin arsız kollarından 

usulca geçmişin küllerini savurduk 

düştü kalem  

yüreği aksak cümlenin derinliklerine

kusurlu bir şiir kitabını terk edip 

suya yürüdü yaprak

sabiha iclâl tiryaki

Şiar / Mart - Nisan 2020

-dünya zehirli bir çengel-

dalında donup kalmış yaprak gibiyim

sırf içimde büyümesin diye küskünlük

ve masumiyet biraz uykuda kalsın diye

cadı kazanından boca edilen temmuz sağanağı aç

ölümünü tutuyorum akşam sefasının

nasıl bir devire düştük

Allah'ım

elleri tir tir titrerken duaların diğer tarafta

kalplerini yitirmiş modern zaman müritleri

her yarım hikâye bir bütün etmiyor

şehadete koşan çocuğun gözlerinden sekiyor

aynalara diğer yarımlar

kir pas içinde yasaktan kaçan sigara dumanları

şehrin üzerinde

ne beyoğlu' nun ara sokaklarında

ne de salacak' ta çalıyor aynı şarkılar

yaslandığım duvarlar bir nefeslikmiş

birer birer çöküşüne şahitlik etti sırtım

reçete aramak faydasız yalancı ağrılara ancak

sabahın lokma toplayıcıları ağartır

karanlığın yüzünü

kalbin pusulası kıbleye döndüğü vakit soyunur

alnımın çatında zamanın kiri

kırmızı çıtalının kaçıp gitmesini umursamadan

ve rüzgârın azizliğini

ölümden önce bir yerlerde

salâlar kesiyor aymazlığın çirkin sesini

çağın iniltilerine kulak kabartıyor tasavvur ettiklerim

ne zaman yağdı bunca yağmur.

Sabiha İclal Tiryaki

Temmuz Dergi / Sayı - 34, Ağustos 2019