Göğün Değdiği Yer

yağmuru geçince

hemen soldaki müebbet yokuş

emiyor topuk seslerini

uzun bekleyişlerin biriktiği lahit

dudak uçları

gülümsemeyi unutalı

bıçak sırtı çizgiler taşındı göz kenarlarına

yalnızlık tavını bulduğu saatte

sızar aralanan perdelerden

allak bullak fısıltılar

düşlerinden bağlanmak tarifsiz

ağlamalı kucağına sığınıp

ilerleyen alaca akşamın

ey bedenimi terk eden bilinç

nasıl ki

yere düştü çocuk saçlarım

sıçrayarak

uyandım boşluğa

yitirdi sözcükler masumiyetini

Sabiha İclal Tiryaki

Ayna İnsan Sayı 9 - 2013

Suya Yürüyen Yaprak

serseri bir kelime geldi ilkin

mühürlendi yıkık şehirlerin dili

ayrık akşamlardan geriye kalan

hüzün makamı

güldün sen 

susuzlukta sükût

bir piyasa şarkısının gölgesinde 

özleyişti samira’nın siyah gözleri ve toprak

tut beni 

tutun bana

hangi adla seslenmeli ürkekçe saklanan 

tebessümüne

şakaklarından damlayan kan 

ömür çanağını doldurdu

kırmızı ruj rengiydi 

başını saran tülbendinde gördükleri 

damarları boşalmış mermer parçası 

belleğimize döşenen ustaca

tuzda yüzünün izi kaybolurken

denizin arsız kollarından 

usulca geçmişin küllerini savurduk 

düştü kalem  

yüreği aksak cümlenin derinliklerine

kusurlu bir şiir kitabını terk edip 

suya yürüdü yaprak

sabiha iclâl tiryaki

Şiar / Mart - Nisan 2020

-dünya zehirli bir çengel-

dalında donup kalmış yaprak gibiyim

sırf içimde büyümesin diye küskünlük

ve masumiyet biraz uykuda kalsın diye

cadı kazanından boca edilen temmuz sağanağı aç

ölümünü tutuyorum akşam sefasının

nasıl bir devire düştük

Allah'ım

elleri tir tir titrerken duaların diğer tarafta

kalplerini yitirmiş modern zaman müritleri

her yarım hikâye bir bütün etmiyor

şehadete koşan çocuğun gözlerinden sekiyor

aynalara diğer yarımlar

kir pas içinde yasaktan kaçan sigara dumanları

şehrin üzerinde

ne beyoğlu' nun ara sokaklarında

ne de salacak' ta çalıyor aynı şarkılar

yaslandığım duvarlar bir nefeslikmiş

birer birer çöküşüne şahitlik etti sırtım

reçete aramak faydasız yalancı ağrılara ancak

sabahın lokma toplayıcıları ağartır

karanlığın yüzünü

kalbin pusulası kıbleye döndüğü vakit soyunur

alnımın çatında zamanın kiri

kırmızı çıtalının kaçıp gitmesini umursamadan

ve rüzgârın azizliğini

ölümden önce bir yerlerde

salâlar kesiyor aymazlığın çirkin sesini

çağın iniltilerine kulak kabartıyor tasavvur ettiklerim

ne zaman yağdı bunca yağmur.

Sabiha İclal Tiryaki

Temmuz Dergi / Sayı - 34, Ağustos 2019

Bin Yıllık Uykusuzluk

eğreti kapının fezlekesi

düşü delik yüreği kırık bu coğrafyanın

toprağı sıtma tutmuş

hikaye sürgün anlatıcıların ağzında

körpe sahillerde dağlar alabora

ölüme muhacir bedene kucak

genç bir adam

sesleniyor küflü geceye

tıfıl potin izleri

daha kaç çocuk hıçkıracak sütü kesik

benzi kurutan misketler soykırım

yanaklarında çocukların

kavlayan gözbebekleri tuz ağusu

tozun pusa boyun eğdiği akşam

çakmak çakmak bakışını gördüm yerkürenin

inleyerek ölümünü

güneşin dibe vurduğu yerde

münafık çağların üzerine kapanışını

kanırtıyorum boğazımdaki pençeyi

susku akıyor

bin yıllık uykusuzluk

üzeri çizildi hatırı sayılır zamanların

tut kolumu

irkileyim soluk saçlarından

Sabiha İclal Tiryaki

İtibar / Aralık 2017- Sayı 75

Dumanı Üzerinde Asrın Ortasından Geçen Beyaban

fecir vaktinden habersiz bir çağın

eşiğinden bildiriyorum dedi haberci

kayıp çocuğu arıyorlar

çamura bulanmış emzikten

kasveti akıntıda boğuyor

küçük kırmızı balık

dili mahfuz

meydan okuyor ürkütücü sessizliğe

göçmen kuş olma hayaliyle yanıp

tutuşurken küle dönen

sayısız enkaz var

dikine özgürleşen kulelerde

küresel ekranının arka yüzünde

bir türlü okuyamadığımız

parşömen sızısı

daha ne kadar izleriz

tükenmiş vicdanları aklamadan

baş aşağı çevirmeli keops’u

tüm taşların ağlama vaktidir

firar etmeli karanlık zamanın kıskacından

kırıldı günbalı kadehi

Sabiha İclal Tiryaki

Ayna İnsan / 2015 Yıl 4 - Sayı 16

Kim Sabaha Ulaştıracak Suyun Sesini

bitkin sessizlik akıtıyor lohusa yatağına

anaç öz suyunu
aç gözlü kurtçuklara karşı direniş

siyahın orta yerine haykırışım

hüzünler yama tutmuyor artık

yürümeli

yüzyılların kirli tırnaklarına inat

külleri savurduğum geçmiş

unutuşu belleğin

hecelerine ayrılmış yoksun bir gülüş

dökülmüştü taş yola

öğrendiğim:

parmak izi gizleniyor

günün alacasında sesimi örten

sari bir yalnızlık saklıymış içinde

sana kim dokundu

buluşalım el yazması bir kitabın

hırpalanışında
kaçırdığımız kaç sabahın şifresi var

kırılmış

soluğu kılavuz çizgisi tan  yerinin

vakit dar

Sabiha İclal Tiryaki

Ayna İnsan / 2015 Yıl 4 – Sayı 14